چقدر غریبگی سخته توی شهری که خیال می کردی همش آشناست، اما سختر از اون اینه که ، منه غریب ، آشنای تازه مسافران شهر غربت باشم...

تبریک...

به همین سادگی.......

7 روز از دی گذشت یک ساله شده دیگه خاطره هام با تو...

خط هایی که فقط از تو جون می گرفتن و می گیرن ، حالا دیگه یواش یواش دارن بزرگ و بزرگتر میشن.

خط های تو ،راهشون رو، کم کمک پیدا می کنن و می رن تا به انتهای بودن برسن.

البته اگه انتهایی باشه

دیگر کسی نیست تا به او بگویم...

دیگر گوشی نیست  که برایش...

دیگر چشمی نیست که برایم...

اما همچنان دلی هست که بگوید...

هنوز باقی است قلم تا بنویسد...

و دفترم پر زبرگ سفید برای...

مشق پرواز می کنم گرچه بی بال و پرم/ رنجو ، آواز نکنم ، شبی که با خبرم

روز تو روز رهایی از قفس / شب من شبه وهم یک نفس

راه تو رام دستای تو شد/ دست من رام راه تو شد

به سر آغاز تو من نگاه نکردم/ توی اون همه ستاره، یکی رو سوا می کردم

تو رو تنها می دیدیم ، تنهای تنها/ هنوزم فقط تویی ، یکه و تنها

می رسم آخر یه شب به نور و آفتاب/ تو شدی حرف همیشه ام ، یه دل و یه آه نایاب